Çabalaman yersiz!!!

Kalabalıktan sıyrılıp kendiyle baş başa kaldığında insan dalıp gider uzaklara .
Ansızın biri gelir aklına.
O an bir hüzün kaplar içini. İçine kapanırsın.
Kalabalığın içindeyken bastırmaya çalıştığın duyguların su yüzüne çıkmıştır artık.
Gözlerinden yaşlar boşalır.Donup kalırsın . Nedenini anlamazsın.
Derin bir sessizlikte sessizliğin sessizliğini dinlersin.
sessizliği dindirmek için bir şarkı açarsın ya da avazın çıktığı kadar bağırırsın ama nafile .
Hiçbir şey o anki duygularını bastırmaya yetmez .
Çabalaman yersizdir.

Çünkü sevmişsindir.Belki kendine bile itiraf edemediğin kadar.Belkide hep inkar ettin .Belkide hiç inanmadın . Ama hayatta insanı hep inanmadıklarını karşısına çıkararak büyük cevaplar verdiği sorularla  sınamaz mı?
Belki yıllarca bekledin tek kelime duymadan tek bir an bile görmeden bekledin.Kim bilir belkide seni yaşatan beklemekti .çünkü onun yaşadığını bilmek bile sana bir umut vermişti.Belkide Aşk böyle bir şeydi .Hiç gelemeyeceğini bildiğin birini beklemekten hiç vazgeçmemek.Çünkü o senin hiç iyileşmeyecek yarandı ne kadar soğursa soğusun.

Zaman demişlerdi dimi hep . İşte o zaman zamanın yalan olduğunu  anladın . Zaman bir şeyleri  geri getirdiği gibi bir şeyleri de alıp götürdü çoktan.