Tek başınalık

                

  Yalnızlıktan kurtulmak için girilen her çaba bugüne dek boşa çıktı ve bundan sonra da boşa çıkacaktır.Çünkü hayatın temellerine aykırıdır.Bize gereken yalnızlığımızı unutturacak bir şeyler değil.Bize gereken bir gerçeğin,yani tekbaşınalığın farkına varmamızdır.Ve bunu yaşamak öyle güzeldir ki, çünkü bu bize kalabalıktan ve hayatımızdaki kişiden özgür kalmamızı sağlar.Yalnızlık korkumuzu yenip bizi özgürleştirecek olan budur.İlk anlamamız gereken şudur,biz istesek de istemesek de yalnızız.Bunu unutmaya çalışabiliriz.Dost veya sevgili edinip kalabalığa karışarak yalnız kalmamaya çalışabiliriz.Ama ne yaparsak yapalım hepsi yüzeysel olacaktır.İçimizin derinliklerinde bizim yalnızlığımız ulaşılamaz ,dokunulamaz olarak duruyor.Yalnızlık yanlış anlaşılmış bir tekbaşınalıktır.Yalnızlık bir boşluktur.Bir şeyler eksiktir.onu doldurmak için bir şeyler gerekir ve ta en başından beri yanlış anlaşılma olduğu için hiçbir şey doldurulamaz.

   Kendi yalnız başımıza halimiz ile aynı frekansa geçtikten sonra dışarısıyla ilgilenebiliriz , o zaman ilişkilerimiz bize daha büyük keyif verecektir çünkü onları yalnızlık korkusundan kurmayız.Tek başınalığımızı keşfedince yaratıcı oluruz. Çünkü kendimizden kaçıyor olmayız.Kendimizi ifade ediyor oluruz. O yüzden şunu unutmamalıyız yalnızlık ile tekbaşnalığı karıştırmamalıyız.yalnızlık hastalıktır ama tekbaşınalık sağlıktır. Şunu da bilmeliyiz ki her şey kendimizi sevmemizle başlar.Kendini seven insan tekbaşınalığının içinde kendinin kim olduğunu bilir ve tekbaşnalığın güzelliğine keyfine varır.