Ah biz insanlar

      İnsanlar , asla sahip olamayacağını düşündüğü bir şeye  sahip olduğunda ; onu koruyup , el üstünde tutmak yerine , onu yerden yere vurmak eğilimindeler.

       Peki ya bu neden böyle ? Bitmek tükenmek bilmeyen egolarımız yüzünden mi ? kendimize güvenmediğimizden mi ? yoksa daha da kötüsü aşağılık kompleksi mi ?
      
       Burada asıl bahsettiğim şey aslında kişiler. Sahip olduğumuz kişiler. Etrafımdaki insanlara bakıyorum , ellerindeki değerlerle mutlu olmayı , onları sevmeyi , onların varlıklarına  şükretmeyi beceremiyorlar aksine onların hep eksik yönlerini yüzlerine vurarak (ki genelde bunlar kişilerin zaafları oluyor) onları incitip kırmaya çalışıyorlar . Sanki onların üzülmesinden zevk alıyorlarmış gibi. Eğer karşılarındaki kişi onlardan bir konuda bir tık üst seviyede olsun o zaman işte bir güç savaşı,  bir ego savaşı başlıyor. Peki ya neden ? Gerçekten cevabını bulamadığım sürekli düşündüğüm bir soru bu . Çünkü  aslında insanı geliştiren de  besleyen de yine insan . Birbirlerinin eksik yönlerini kapatmaya çalışmak , birbirlerini daha ileriye  taşımaya çalışmak, yardım etmek , geliştirmek yerine neden bu savaş ?  

      Son yıllarda herkes kendini  öyle yerlere konumlandırmaya başladık ki şaşırmamak elde değil . Evet hepimiz değerli ve önemliyiz ve hepimiz kendimize göre tekiz . Senden benden ondan başka bir tane daha yok evet ama birbirimizden de hiç farklı değiliz. O zaman neden savaşıyoruz ?

    Aslında savaştığımız kişi kendimiz  olabilir miyiz? 
    Aslında kendimizi değersiz hissediyor olabilir miyiz?
    Aslında kendimizi sevmiyor olabilir miyiz?
    Aslında kendimize güvenmiyor olabilir miyiz?

Çünkü kişi kişinin aynasıdır. Eğer kendimizi yetersiz ,değersiz hissediyorsak sürekli 
karşımızdaki kişi ile kavga ederken buluruz kendimizi. Bu kaçınılmazdır. Çünkü egolarımızı beslemeye ihtiyaç duyarız.

Oysa ki kendimizi sevsek . kendimizi değerli hissetsek , kendimizi yeterli bulsak karşı tarafın bizden üstün olduğu yada daha fazla bilgi sahibi olduğu konular karşısında mutlu olsak ve bunlar ile birlikte kendimizin gelişimine katkıda bulunsak ,  ilişkiler daha anlamlı daha güzel olmaz mı ? 


Egolarını bir kenara bırak , kimse kimseden üstün değil.  Unutma uzaydan bakıldığında bir kum tanesi kadarsın . Yani aslında bir hiçsin . Bunu bir düşün ! Bunu algılayabildiğin sürece daha mutlu olacaksın emin ol ! Hepimiz eşitiz çünkü.

Sahip oldukların için şükret , kaybetmemek için savaş .Ve en önemlisi kendini sev ! Sevki koşulsuz sevebilesin . Sen kendini tüm yanlışlarınla yargılamadan sevebilirsen , herkesi olduğu gibi değistirmeden sadece o olduğu için sevebilirsin ...

 Hayat  bir yolculuksa bu yolculuğun temeli sevgi . Çünkü herşey sevgiden ...